Urban

ภาควิชาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อม           คณะวิทยาศาสตร์           มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์           


................

 

........................................................................

 

 


  แผนการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมชุมชนของภาคมหานคร 

   จากผลการศึกษา วิเคราะห์และสังเคราะห์ประเด็นปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมชุมชนของพื้นที่กรณีศึกษาของภาคมหานคร บริษัทที่ปรึกษาจะได้นำประเด็นปัญหาต่าง ๆ ดังกล่าวมาสร้างโมเดลของแผนการจัดการสิ่งแวดล้อมชุมชน ที่สามารถนำไปใช้ในภาพรวมของภาคมหานคร หรือภูมิภาคอื่น ๆ 

  1.      ความหมายและองค์ประกอบของสิ่งแวดล้อมชุมชน

“สิ่งแวดล้อมชุมชน (Urban Environment)” หมายถึง สภาวะต่าง ๆ ที่ห้อมล้อมวิถีชีวิตของคนในสังคม ที่มีองค์ประกอบที่ผสมผสานดัชนีของสิ่งแวดล้อมชุมชนในเชิงนิเวศที่เป็นปัจจัยภายนอกที่เป็นวัตถุ กับสิ่งแวดล้อมชุมชนในเชิงคุณภาพชีวิตที่เป็นทรัพยากรสิ่งแวดล้อม และสามารถจำแนกองค์ประกอบของสิ่งแวดล้มชุมชนของภาคมหานครออกไป  

  2.      สถานการณ์และการจัดลำดับความสำคัญของปัญหาด้านสิ่งแวดล้อมชุมชน

ลักษณะสาเหตุและลำดับความสำคัญของปัญหาสิ่งแวดล้อมชุมชน ที่เป็นดัชนี (Indicator) ของสิ่งแวดล้อมชุมชนทั้งในเชิงนิเวศและเชิงคุณภาพชีวิต สรุปตามลำดับความสำคัญของปัญหาได้ดังนี้

2.1 การใช้ที่ดินในเขตชุมชนเมือง : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         การวางแผนการใช้ที่ดินที่ไม่เหมาะสมจะทำให้เกิดปัญหาต่อการพัฒนาเมืองการมุ่งพัฒนาพื้นที่ใจกลางเมืองมากเกินความเหมาะสม ทำให้เกิดปัญหาความหนาแน่นและมลพิษรวมทั้งสภาพแวดล้อมที่ไม่น่ารื่นรมย์

§         ในบางแห่งสิ่งสาธารณูปโภคและสาธารณูปการได้ถูกสร้างขึ้น โดยไม่ได้คำนึงถึงการประสานหรือการวางแผนในระยะยาว ทำให้เกิดปัญหาในการใช้ประโยชน์ระยะเวลาต่อมา

§         การพัฒนาพื้นที่ชานเมืองที่ปราศจากการวางแผน อาจจะอำนวยความสะดวกให้ในระยะสั้น แต่ในระยะยาวจะไม่เกิดประสิทธิภาพเพียงพอต่อการให้บริการ เมื่อชุมชนต่าง ๆเจริญเติบโตรวมเป็นพื้นที่เดียวกัน

§         การวางแผนการใช้ที่ดิน จะต้องสัมพันธ์กับการวางแผนทางด้านเศรษฐกิจ สังคมและการคลังของเทศบาล เพื่อที่จะใช้เป็นกลไกในการควบคุมและกำหนดสิ่งสาธารณูปโภคสาธารณปการ และส่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานของชุมชนด้านอื่น ๆ ด้วย

2.2 การคมนาคมและขนส่ง : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหา ได้ดังนี้ 

§         การสร้างรูปลักษณ์ของเมืองในลักษณะเชิงล้อกับรูปลักษณะเก่า

§         การวางโครงข่ายระบบถนนในลักษณะเชิงล้อกับโครงข่ายระบบถนนแบบเก่า

§         ขาดการกำหนดบทบาทและหน้าที่ของชุมชนเมือง ในลักษณะการแบ่งย่าน (Zoning) ที่ชัดเจน และมีมาตรการควบคุมการใช้ที่ดินและการใช้อาคารที่สอดคล้องและเหมาะสมกับบทบาทและหน้าที่ของแต่ละย่าน 

 

รูปที่ 8-1 การคมนาคมขนส่ง 

2.3 แหล่งเสื่อมโทรม : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         การเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของประชากรเมือง ทำให้เกิดปัญหาชุมชนแออัด และการยึดครองที่ดินโดยผิดกฎหมาย

§         ชุมชนแออัดที่มีที่ตั้งที่ไม่เหมาะสม จะสร้างปัญหาให้กับเมืองและแก่ชาวชุมชนแออัดเอง

§         การขาดความมั่นคงและสิทธิในที่อยู่อาศัย ทำให้ผู้อยู่อาศัยในชุมชนแออัดไม่กระตือรือร้นที่จะปรับปรุงชุมชนของตน

§         ในชุมชนแออัดจะขาดโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ทางเดินเท้า ทางระบายน้ำ รวมทั้งสิ่งบริการต่าง ๆ

§         การปรับปรุงสิ่งแวดล้อมในชุมชนแออัดให้ดีขึ้น ต้องคำนึงถึงการเพิ่มรายได้ให้แก่ผู้อาศัยด้วย 

 

รูปที่ 8-2 สภาพชุมชนแออัด 

2.4 กากของเสีย : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้           

§         ปริมาณมูลฝอยจากครัวเรือนและปริมาณมูลฝอยจากอุตสาหกรรมได้เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกอบกับลักษณะและประเภทมูลฝอยมีการเปลี่ยนแปลงไป จำเป็นที่จะต้องให้ความสนใจในด้านการควบคุมและการจัดการเพิ่มขึ้น

§         ระบบการจัดการมูลฝอยในเทศบาลหลาย ๆ แหล่ง ยังไม่ถูกต้องและเหมาะสม เช่น ปล่อยให้มีการนำมูลฝอยเททิ้งในแม่น้ำลำคลอง หรือนำไปกองทิ้งไว้

§         ในส่วนของการนำขยะกลับมาใช้ใหม่นั้น เทศบาลยังไม่มีแนวทางในการดำเนินการในเรื่องนี้อย่างจริงจัง โดยจะเห็นได้จากการไม่ได้ให้ความสนใจในการจัดระบบหรือการจัดการพวกที่มาคุยเขี่ยมูลฝอย หรือการแยกมูลฝอยเพื่อนำกลับมาใช้ใหม่

§         การขาดความร่วมมือของประชาชนที่อาศัยอยู่ในชุมชน คือ อุปสรรคสำคัญที่มีต่อประสิทธิภาพของการจัดการมูลฝอย 

 

รูปที่ 8-3 การจัดการขยะมูลฝอย 

2.5 สารอันตราย : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         ของเสียที่เป็นอันตราย คือ ของเสียที่เป็นพิษ ติดไฟ เป็นสนิม ก่อปฏิกิริยา กัมมันตภาพรังสี หรือติดเชื้อ ซึ่งจองเสียเหล่านี้ก่อให้เกิดปัญหาในการจัดเก็บและการจัดการ

§         ความละเลยไม่เอาใจใส่ รวมทั้งปัญหาในด้านค่าใช้จ่ายในการควบคุมกำจัดของเสียที่เป็นอันตรายซึ่งสูงมาก ทำให้ผู้ประกอบการดำเนินการกำจัดของเสียที่เป็นอันตรายอย่างผิดกฎหมายและเป็นอันตราย

§         ในปัจจุบันผู้อาศัยตามบ้านเรือนทั่วไป มีการใช้สารเคมีชนิดต่าง ๆ มากข้น โดยที่ไม่รู้จักวิธีใช้ เก็บรักษา หรือกำจัดอย่างถูกต้อง ทำให้ผู้อาศัยและพนักงานเก็บขนขยะได้รับอันตรายอยู่เนือง ๆ  

 

รูปที่ 8-4 สารเคมีอันตราย

2.6 มลพิษทางอากาศ : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         อากาศเป็นส่วนผสมของก๊าซชนิดต่าง ๆ ในปริมาณที่พอเหมาะสมดุลกัน กิจกรรมหรือธุรกิจต่าง ๆ ที่ดำเนินการโดยมนุษย์ในขณะนี้ มีส่วนทำให้อากาศมีคุณภาพเสื่อมโทรมลง ซึ่งจะก่อให้เกิดความหายนะต่อบรรยากาศของโลกในอนาคตอันใกล้นี้ หากไม่มีการปรับปรุงแก้ไขการจราจรและการขยายตัวของอุตสาหกรรม เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้อากาศในชุมชนเมืองมีคุณภาพเสื่อมโทรมลงอย่างรวดเร็ว 

2.7 มลพิษทางน้ำ : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         การใช้สารเคมีในการเกษตรมากเกินไป รวมทั้งการทำเหมืองแร่ มีผลทำให้เกิดมลพิษทางน้ำเพิ่มขึ้น

§         โรงงานอุตสาหกรรมส่วนมาก ได้ระบายน้ำเสียลงสู่แหล่งน้ำสะอาด ทำให้เกิดมลพิษทางน้ำ

§         การบำบัดน้ำเสียชุมชน และการจัดการมูลฝอยในเขตเมืองที่ไม่ถูกต้อง ทำให้เกิดมลพิษทางน้ำ เมื่อแหล่งน้ำถูกปนเปื้อนด้วยน้ำเสียมากขึ้น จะเกิดการเน่าเสีย ส่งกลิ่นเหม็นและเป็นอันตรายต่อพืชและสัตว์น้ำ ซึ่งควรมีการประสานงานกับหน่วยงานภูมิภาค เช่น จังหวัด หรือองค์กรท้องถิ่นใกล้เคียง เพื่อสร้างระบบข้อมูลจังหวัดและกำหนดกลยุทธ์ร่วมกันในการควบคุมป้องกันน้ำเสีย และทำให้การอนุรักษ์แหล่งน้ำมีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น 

2.8 มลพิษทางเสียง : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         มลพิษส่วนใหญ่เกิดจากยานพาหนะ เครื่องบินและโรงงานอุตสาหกรรม และมักเกิดในชุมชนเมืองขนาดใหญ่ และย่านธุรกิจหนาแน่นและโรงงานอุตสาหกรรมหนาแน่น ซึ่งมลพิษทางเสียงเป็นปัญหาทางด้านเทคโนโลยี กฎหมายและพฤติกรรมส่วนบุคคล 

2.9 อนามัยสิ่งแวดล้อม : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         น้ำดื่มและอาหารที่ไม่สะอาดเป็นสาเหตุสำคัญของโรคติดต่อ ซึ่งเกิดจากสาเหตุ 2 ประการ คือ น้ำที่บริโภค ไม่สะอาดเพียงพอ หรือภาชนะ ตลอดจนระบบสุขาภิบาลไม่ถูกสุขลักษณะ

§         การก่อสร้างห้องน้ำไม่ถูกสุขลักษณะและดูแลรักษาไม่ดี เป็นเหตุหนึ่งที่ก่อให้เกิดมลพิษทางน้ำได้

§         แมลงและหนูก็เป็นพาหะนำโรคที่สำคัญ           

2.10 มลทัศน์ : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้  

§         การเพิ่มขึ้นของอาคาร สิ่งก่อสร้างสูง ๆ อย่างรวดเร็วในปัจจุบัน ได้ทำลายมรดกทางด้านวัฒนธรรมอันล้ำค่าของเมืองไป

§         ถนนหลายสายขาดความเป็นระเบียบ เนื่องจากการติดตั้งอุปกรณ์สาธารณูปโภคและสาธารณูปการบางอย่าง ตลอดจนการปล่อยให้มีแผงลอยอยู่บนทางเดินเท้า

§         ปัญหาจากการขีดเขียนฝาผนังและกำแพง 

2.11 ภูมิทัศน์ของเมือง : สรุปลักษณะและสาเหตุของปัญหาได้ดังนี้ 

§         โดยทั่วไปแล้ว ในอดีตสภาพเมืองจะเป็นชุมชนเมืองเล็ก ๆ เด็ก ๆ และคนชรา สามารถใช้ถนนสำหรับเป็นที่พักผ่อนหย่อนใจได้ เช่น เด็กวิ่งเล่นกันตามถนน เล่นตะกร้อ คนแก่จับกลุ่มกันเล่นหมากรุก เป็นต้น แต่สภาพของชุมชนเมืองในปัจจุบันนี้ เมืองมีความเจริญเติบโต ถนนหนทางพื้นผิวของการจรจรคับคั่ง และมีอันตรายมากเกินไปสำหรับจะใช้เป็นที่พักผ่อนหย่อนใจเหมือนเช่นเคยในอดีต นอกจากนี้ความหนาแน่นของประชากรที่สูงขึ้น ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เมืองลดปริมาณพื้นที่สีเขียวลง ส่งผลให้ต้นไม้มีปริมาณน้อยลง ความสดชื่นของเมืองก็ลดลงตามไปด้วย และ เป็นการขาดพื้นสาธารณะ สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ กำลังกลายเป็นปัญหาสำคัญของชุมชนเมืองอีกด้วย

  3 แผนการจัดการด้านสิ่งแวดล้อมชุมชนของภาคมหานครแต่ละประเภท 

3.1 แผนการใช้ที่ดินในเขตชุมชนเมือง           

§         ใช้มาตรการในการวางผังเมืองรวมเป็นกลยุทธ์ในเชิงรุก

§         ใช้มาตรการในการวางผังเมืองเฉพาะ เป็นกลยุทธ์ในเชิงรับและเชิงรุกกำหนดมาตรการเกี่ยวกับอาคาร ในเขตที่วางผังเมืองเฉพาะให้ชัดเจน และสอดคล้องกับที่ได้กำหนดไว้ในผังเมืองรวม ในส่วนที่เกี่ยวกับ FAR, GAC และ Density

 

รูปที่ 8-5 ตัวอย่างการวางผังเมือง

ที่มา : http://www.bma.go.th/map2/bangken1.jpg 

§         ในกรณีที่เป็นชุมชนเมืองขนาดใหญ่ เช่น กรุงเทพมหานคร ควรกำหนดการวางแผนการใช้ที่ดินให้เป็นเมืองใหม่ในเมือง (New Town in-Town) หรือเมืองบริวาร (Satellites New Town) หรือเมืองใหม่ (New City) แล้วแต่กรณีที่เหมาะสม เพื่อกำหนดการวางแผนการใช้ที่ดินให้เป็นเมืองหลายศูนย์กลาง (Multi-Core City Model)

                        3.2 แผนการจัดการด้านการคมนาคมและขนส่ง 

§         แผนการจัดการด้านการคมนาคมและขนส่ง จะต้องเป็นแผนการจัดการในระยะยาว โดยใช้มาตรการทางด้านกฎหมายด้านการจราจรที่เข้มงวด ใช้ตำรวจในการควบคุมบังคับให้กฎหมายแหล่งเสื่อมโทรม 

§         ในเรื่องการจัดการ ฟื้นฟู และปรับปรุงชุมชนแออัด ควรมีแผนในการปฏิบัติให้เหมาะสมกับสภาพพื้นที่ และสิ่งแวดล้อมของแหล่งนั้นๆ    

            3.4 กากของเสีย 

§         แผนการจัดการด้านขยะมูลฝอย ต้องมีการกำหนดรูปแบบในการกำจัดขยะมูลฝอยที่เหมาะสม ให้สอดคล้องกับลักษณะทางด้านกายภาพ เศรษฐกิจ สังคมและสถานะทางด้านการเงินและการคลังของแต่ละชุมชน รูปแบบที่เหมาะสมจะต้องประหยัดงบประมาณในการก่อสร้างระบบ ค่าเดินระบบและค่าบำรุงรักษา คือ ระบบการกำจัดขยะมูลฝอย โดยวิธีฝังกลบอย่างถูกสุขลักษณะ (Sanitary Landfill)
โดยสำรวจ ศึกษาและวิเคราะห์พื้นที่ที่เหมาะสมและมีความเป็นไปได้ในการได้มาซึ่งที่ดินและทัศนคติของประชาชนในพื้นที่ใกล้เคียง ที่จะนำมาใช้ในการกำจัดขยะมูลฝอย โดยวิธีฝังกลบอย่างถูกสุขลักษณะในระดับจังหวัดและระดับอนุภาค และประกาศเป็นพื้นที่สงวนเพื่อสาธารณูปโภค (Preservation Zone) หรือเขตหวงห้าม (Restricted Zone) นอกจากนี้ประชาสัมพันธ์เพื่อปลูกฝังจิตสำนึกในการรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมให้แก่เยาวชน และประชาชนในส่วนที่เกี่ยวกับขยะมูลฝอย เพื่อหวังจะใช้เป็นกลยุทธ์ในเชิงรุกในระยะยาว อันจะนำไปสู่การลดปริมาณขยะในอนาคต

§         แผนการจัดการมูลฝอยติดเชื้อ ศึกษาความเหมาะสมของรูปแบบและขนาดของเตาเผาขยะติดเชื้อที่จะต้องใช้ความร้อนไม่ต่ำกว่า 1,000 องศาเซลเซียส ในแต่ละจังหวัดให้เป็นเตาเผาศูนย์กลางของจังหวัด แต่กรณีที่ปริมาณขยะติดเชื้อมีจำนวนมาก ซึ่งขึ้นอยู่กับขนาดและจำนวนเตียงของโรงพยาบาล อาจจะมีเตาเผาขยะติดเชื้อมากกว่า 1 เตา นอกจากนี้ส่งเสริมให้เอกชนเจ้ามาดำเนินการในการจัดเก็บ ขนส่งและกำจัด โดยมีภาครัฐลงทุนในการก่อสร้างเตาเผาขยะติดเชื้อ 

                        3.5 สารอันตรายเพื่ออุตสาหกรรมและเกษตรกรรม 

§         การจัดการของเสียที่เป็นอันตรายในเชิงรุก

o        กำหนดเขตของโรงงานอุตสาหกรรม หรือนิคมอุตสาหกรรมประเภทที่ก่อให้เกิดกากของเสียที่เป็นอันตราย รวมทั้งการพิจารณาความเหมาะสมของอุตสาหกรรมที่จะอนุญาตให้ก่อสร้างในแต่ละพื้นที่ เพื่อให้สามารถควบคุมการกระจัดกระจายของแหล่งกำเนิดกากของเสียอันตรายได้ทั่วถึงและมีประสิทธิภาพ

o        เร่งดำเนินการแก้ไข ปรับปรุงกฎหมายต่าง ๆ ให้สามารถครอบคลุมและสอดคล้องกับภาวการณ์ของปัญหามากขึ้น เช่น

§         กำหนดมาตรฐาน หรือรายละเอียดวิธีการจัดการของเสียที่เป็นอันตราย สำหรับใช้เป็นแนวปฏิบัติ

§         กำหนดระเบียบหรือวิธีการขนส่งของเสียที่เป็นอันตราย

§         กำหนดบทบาทและหน้าที่ของหน่วยงานของรัฐ และประชาชน ในเรื่องความรับผิดชอบในการจัดการของเสียที่เป็นอันตรายให้ชัดเจน เช่น กำหนดให้เป็นความรับผิดชอบของผู้ที่ทำให้เกิดของเสียที่เป็นอันตราย ต้องจัดการของเสียที่เกิดขึ้นให้ถูกต้องเหมาะสม และจะต้องรับผิดชอบ หรือเสียค่าช้าจ่ายในการแก้ไขรักษาฟื้นฟูสภาพ

o        ควรมีการกำหนดเขตหรือจัดตั้งนิคมอุตสาหกรรมเฉพาะ สำหรับอุตสาหกรรมประเภทที่ก่อให้เกิดของเสียที่เป็นอันตราย รวมทั้งมีการพิจารณาความเหมาะสมของประเภทอุตสาหกรรมที่จะอนุญาตให้สร้างขึ้นในแต่ละพื้นที่ด้วย เพื่อให้สามารถควบคุมการกระจัดกระจายของแหล่งกำเนิดของเสีย และการจัดการของเสียที่เป็นอันตรายได้สะดวก และมีประสิทธิภาพมากขึ้น

§         การจัดการกากของเสียที่เป็นอันตรายในเชิงรับ

o        รัฐควรสนับสนุนให้มีการจัดตั้งศูนย์บริการบำบัด และกำจัดของเสียที่เป็นอันตรายในภูมิภาคต่าง ๆ มากขึ้น เพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายในการลงทุนของสถานประกอบการต่าง ๆ ตลอดจนช่วยให้สามารถควบคุมปัญหาการบำบัด และกำจัดของเสียที่เป็นอันตรายที่ไม่ถูกต้องได้ง่ายขึ้น

o        ส่งเสริมการเผยแพร่ ประชาสัมพันธ์ด้วยวิธีการต่าง ๆ เพื่อให้ประชาชนได้มีความรู้และตระหนักถึงอันตรายของของเสียที่เป็นอันตราย และรู้จักวิธีการจัดการที่ถูกต้องโดยร่วมมือกันทั้งหน่วยงานของรัฐและองค์กรเอกชนต่าง ๆ  

3.6 มลพิษทางอากาศ 

§         การแก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศ มีแผนการอยู่หลายวิธี ทั้งนี้ได้แบ่งแผนดังกล่าวออกเป็น 2 ส่วนใหญ่ ๆ คือ

o        แผนในภาครัฐบาล : ได้แก่ การออกกฎหมายเพื่อควบคุมมลพิษจากไอเสียของเครื่องยนต์เบนซิน โดยเน้นถึงการตรวจสภาพเครื่องยนต์ให้มีการเผาไหม้สมบูรณ์ รวมทั้งให้มีการติดตั้งเครื่องลดมลพิษ Catalytic Converter ทั้งในรถใหม่และรถเก่า พร้อมกันนี้กฎหมายที่ออกมาบังคับใช้ควรจะต้องศักดิ์สิทธิ์ และมีการปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด  การส่งเสริมและเผยแพร่ถึงผลอันเนื่องมาจากมลพิษทางอากาศ ให้ประชาชนได้ทราบ รวมทั้งประชาสัมพันธ์ให้ประชาชนเกิดความตระหนักในการรักษาธรรมชาติสิ่งแวดล้อม

o        แผนในภาคเอกชน : ได้แก่ การร่วมมือกับทางราชการ แก้ไขปัญหามลพิษทางอากาศอย่างแท้จริง มิใช่เพียงแต่หวังผลประโยชน์จาการค้ามากเกินไป ควรทำกำไรแต่พอควร เพื่อช่วยกันจรรโลงสังคมให้สภาพแวดล้อมที่ดีกลับคืนมา การหมั่นตรวจตราเครื่องยนต์อย่างสม่ำเสมอ เพื่อประสิทธิภาพของเครื่องยนต์ อีกทั้งเป็นการลดมลพิษได้ระดับหนึ่ง  และมีการติดตั้งเครื่อง Catalytic Converter ด้วยจิตสำนึกที่ดีที่ต้องการช่วยสังคมมิใช้เพียงติดตั้งเพราะกฎหมายบังคับ ควรเสียสละเพื่อสังคมและนึกเสมอว่าเป็นการทำกุศลเพราะยังมีบุคคลอีกมากที่เขามิได้ก่อมลพิษแต่ต้องมามีส่วนร่วมรับผลของมลพิษ

3.7 มลพิษทางน้ำ 

§         น้ำเสียจากชุมชน

o        สร้างระบบบำบัดน้ำเสียชุมชน โดยพิจารณาเทคโนโลยีที่เหมาะสม และใช้ประโยชน์จากน้ำทิ้ง

o        ควบคุมการใช้ที่ดินและการขยายตัวของชุมชนเมือง

o        กำหนดค่าระดับในการถมดินในเขตชุมชนเมือง โดยใช้มาตรการทางด้านผังเมืองเฉพาะ

§         น้ำเสียจากอุตสาหกรรม

o        สร้างระบบบำบัดน้ำเสียจากอุตสาหกรรม โดยพิจารณาเทคโนโลยีที่เหมาะสม โดยจัดกลุ่มของโรงงานอุสาหกรรมที่ยังไม่มีระบบบำบัดน้ำเสียใช้ และใช้ประโยชน์จากน้ำทิ้ง

o        ปรับปรุงระบบบำบัดน้ำเสียโรงงานอุตสาหกรรมที่มีอยู่เดิม ให้มีประสิทธิภาพ และใช้ประโยชน์จากน้ำทิ้ง

o        กำหนดการใช้ที่ดินที่ตั้งโรงงานอุตสาหกรรมและนิคมอุตสาหกรรม

§         น้ำเสียจากเกษตรกรรม

o         สร้างระบบบำบัดน้ำเสียจากเกษตรกรรม เช่น การปศุสัตว์และการเพาะเลี้ยงกุ้งทะเละ โดยใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสม และมีกำหนดการใช้ที่ดินที่ตั้งแหล่งกิจกรรมด้านปศุสัตว์และการเพาะเลี้ยงกุ้งทะเล 

3.8 มลพิษทางเสียง 

การแก้ไขปัญหามลพิษทางเสียง ควรดำเนินการดังนี้ 

§         มาตรการทางกายภาพ : กระทำโดยการกำหนดมาตรฐานเสียงของยานพาหนะและวิธีตรวจวัดและกำหนดมาตรฐาน Noise Emission Zone ภายนอกโรงงานอุตสาหกรรม

§         มาตรการด้านการลงทุน : กระทำโดย

o        ติดตั้งสถานีตรวจวัดคุณภาพเสียงในเขตเองบริเวณที่มีระดับเสียงค่อนข้างสูง

o        จัดหา Noise Monitoring System สำหรับท่าอากาศยาน

o        ให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องจัดหาเครื่องวัดเสียงให้เพียงพอ

o        จัดหางบประมาณเพื่อส่งเสริมการศึกษาวิจัยผลกระทบของเสียง

§         มาตรการด้านการรณรงค์และประชาสัมพันธ์ : กระทำโดย ให้ความรู้แก่เจ้าของ ยานพาหนะ และโรงงานด้านมลพิษทางเสียง

o        จัดโครงการพิทักษ์การได้ยินของคนงาน และผู้ที่ทำงานเกี่ยวข้องกับการรับฟังเสียงรบกวน

o        แผนประชาสัมพันธ์ด้านมลพิษทางเสียงระยะยาว เพื่อการลดเสียงดัง 

                        3.9 อนามัยสิ่งแวดล้อม           

§         การใช้มาตรการในการแก้ไขมลพิษทางน้ำ

§         การใช้มาตรการในการแก้ไขมลพิษทางอากาศ

§         การใช้มาตรการในการแก้ไขมลพิษทางเสียง

§         การใช้มาตรการในการกำจัดและจัดการขยะมูลฝอยและมูลฝอยติดเชื้อ

§         การใช้มาตรการในการกำจัดและจัดการกากของเสียที่เป็นอันตราย

§         ปรับปรุงและฟื้นฟูชุมชนแออัด 

3.10 มลทัศน์ 

      • กำหนดรูปแบบที่เหมาะสมในการใช้ที่ดิน ทั้งประเภทของกิจกรรม และความหนาแน่นโดยให้เป็นไปตามผังเมือง

 

รูปที่ 8-6 ตัวอย่างการใช้ประโยชน์ที่ดิน

 ที่มา : http://www.bma.go.th/map2/thawewatthana1.jpg 

      • กำหนดบริเวณเฉพาะที่ห้ามมีการใช้ที่ดิน การประกอบกิจกรรม การก่อสร้างอาคารที่ไม่เหมาะสมบางประเภท เช่น โรงงาน อู่ซ่อมรถ คลังสินค้า เพื่อไม่ให้เกิดความขัดแย้งกับอาคารและพื้นที่ข้างเคียง
      • ส่งเสริมให้ประชาชนมีความรู้ความเข้าใจในเรื่องความงาม สุนทรียภาพของเมืองโดยการให้การศึกษาทางด้านศิลปะทั้งทางตรงในสถานศึกษาและทางอ้อม โดยกิจกรรมทางด้านศิลปกรรมและวัฒนธรรมในโอกาสต่าง ๆ
      • ชี้นำให้ประชาชนในชุมชนมีความเข้าใจในเรื่องของภูมิทัศน์ชุมชน โดยอาศัยรูปแบบตัวอย่างที่ดีในประเทศ หรือจากต่างประเทศ มีการปรับปรุงบางบริเวณของชุมชนให้สวยงาม เพื่อใช้เป็นตัวอย่างและเห็นการเปรียบเทียบระหว่างภูมิทัศน์ที่ดีและไม่ดี

3.11 ภูมิทัศน์ของเมือง 

§         แผนการจัดการด้านพื้นที่สีเขียวและภูมิทัศน์ของเมือง จะได้กล่าวในส่วนหลังที่เกี่ยวกับแผนการจัดการด้านพื้นที่สีเขียว


 
 CopyRight @ 2004 Environmental Science Kasetsart University. All rights Reserved. :•: Contact Webmaster :  TheGarg